Lieve verpleegkundigen - part II

Lieve verpleegkundigen,

Tweeënhalf jaar geleden ontmoette ik jullie voor het eerst. Suïcidaal werd ik opgenomen op jullie gesloten afdeling. Onlangs werd ik weer met open, liefdevolle armen door jullie ontvangen. Ik kan jullie helaas geen hoger inkomen geven. Ik kan wel een beetje laten zien hoe hard en met hoeveel bezieling jullie werken. Daarom dus, op de 'Dag van de Verpleging', tijd voor een lieve verpleegkundigen part II.  

Wanneer jij dienst had, lieve verpleegkundige, was plezier gegarandeerd. Wat nam jij een gezelligheid met je mee. Mijn spanning 'behandelden' we met potjes tafeltennis. Door al jouw trickshots, kwam wel de nodige dopamine vrij. Met een paasei op jouw arm na een bijtincident, verstopten we samen paaseieren. Zo werd Pasen op een gesloten afdeling, wat meer Pasen. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

'Na een diepere dip gaf je mij een knuffel. (…) Regels zijn er om gebroken te worden.' 

Een blik was voor jou genoeg, lieve verpleegkundige. Een blik en je wist hoe ik erbij zat. Wat voelde dat veilig. Wat voelde dat vertrouwd. We voerden fijne gesprekken, speelden gezellige potjes Qwixx. Jij raakte mij, ik volgens mij jou ook. Na een diepere dip, gaf je mij een knuffel. Die blijft mij nog wel even bij. Regels zijn er om gebroken te worden. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

Ons eerste contactmoment vond ik spannend, lieve verpleegkundige. Qua uiterlijk deed jij mij namelijk denken aan mensen die mij hebben gepest. Onbewust haalde jij snel die spanning weg. Wat was jij lief. Je maakte bijvoorbeeld geregeld een kopje thee voor mij als ik er doorheen zat. Een kopje thee dat ik ook zelf had kunnen pakken. De warmte van het kopje thee maar vooral de warmte van jouw persoonlijkheid, deden mij goed. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

'Het idee dat elke hulpverlener vervangbaar is, bleek daarom ook nooit zo onjuist.' 

Lieve verpleegkundige, wij gingen aan de slag met het creëren van een broodnodige fundering. Stap voor stap. Samen. Met de tijd die nodig was. Je zag mij, begreep mij. Ik vertrouwde je. De belofte die ik aan jou – alleen jou – heb gedaan, zal ik niet verbreken. Het idee dat elke hulpverlener vervangbaar is, bleek daarom ook nooit zo onjuist. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

Tijdens de zwaarste dagen van mijn opname, was jij er lieve verpleegkundige. Je troostte mij. Je praatte op mij in. Als ik het een veertiende, vijftiende of zesenveertigste keer moest horen, vertelde jij het. Je geduld, vertrouwen en warmte leken onuitputtelijk. En in de zoektocht naar een hobby, kwam jij met een diamond painting set op de proppen. Voor mij. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

'Jij, lieve verpleegkundige, liet mij weer een beetje van het leven proeven.' 

Het plezier in het leven was ik kwijt. Jij, lieve verpleegkundige, liet mij weer een beetje van het leven proeven. Van 1 aprilgrappen en veel spelletjes tot het kopen van bier en ingrediënten voor een heerlijke risotto. Tijdens een langere wandeling, voerden we een diepgaand gesprek. Het mooiste gesprek dat ik tijdens mijn opname voerde. Dat gesprek, vergeet ik dan ook niet snel meer. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

Lieve verpleegkundige, als ik voor jou een kleur moest kiezen, was dat goud. We hadden gouden gesprekken, een gouden klik. Je gaf mij iets mee. Van goud. Omdat er in elke dag wel een moment van, jawel, goud zit. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

'Ik ben ontzettend blij dat je er nog bent', zei jij met klem tegen mij, lieve verpleegkundige. 'Ik ben ontzettend blij dat je er nog bent', herhaalde jij. Jij hebt dat het meest overtuigend gebracht. Dank je wel, lieve verpleegkundige.  

Lieve verpleegkundigen, genoemd en niet genoemd; dank jullie wel! Zonder jullie, had ik dit niet geschreven.  

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over leven met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.